„ჰადსონის სასწაული“ — 208 წამი, რომელმაც 155 ადამიანი გადაარჩინა
2009 წლის 15 იანვარი ნიუ-იორკში რეკორდულად ცივი დღე იყო — ჰაერის ტემპერატურა -6°C-ს შეადგენდა, ხოლო მდინარე ჰადსონის წყალი იმდენად გაყინული იყო, რომ მასში ადამიანის გადარჩენის შანსი წუთებით იზომებოდა. US Airways-ის რეისი 1549 ლაგარდიის აეროპორტიდან ჩვეულებრივად აფრინდა, თუმცა სულ რაღაც 900 მეტრის სიმაღლეზე რუტინული ფრენა ნამდვილ კოშმარად იქცა.
თვითმფრინავი კანადური ბატების გუნდში მოხვდა. ეს არ ყოფილა უბრალო შეჯახება — ფრინველები ორივე ძრავმა „შეისრუტა“, რამაც მათი მყისიერი და სრული გაჩერება გამოიწვია. ნიუ-იორკის ცაზე 75-ტონიანი Airbus A320 უზარმაზარ, უძრავ პლანერად იქცა.
კაპიტან ჩესლი „სალი“ სალენბერგერს, რომელიც წლების განმავლობაში სწავლობდა ავიაკატასტროფების მიზეზებს და ფრენის უსაფრთხოების პროტოკოლებზე მუშაობდა, გადაწყვეტილების მისაღებად მხოლოდ წამები ჰქონდა. მიუხედავად იმისა, რომ დისპეტჩერები მას უახლოეს აეროპორტებში დაბრუნებას სთავაზობდნენ, სალიმ, როგორც გლაიდერების ექსპერტმა, მყისიერად გათვალა, რომ სიმაღლისა და სიჩქარის კარგვის პირობებში თვითმფრინავი დასახლებულ პუნქტებს შეასკდებოდა. მისი მშვიდი პასუხი რადიოკავშირში ისტორიას დარჩა: „ჩვენ ამას ვერ შევძლებთ… ჩვენ ჰადსონში ვიქნებით“. ამ კრიტიკულ მომენტში ეკიპაჟმა აამოქმედა Airbus A320-ის სპეციფიკური ფუნქცია — „Ditching“ ღილაკი, რომელმაც ავტომატურად დახურა თვითმფრინავის კორპუსის ქვედა ნაწილში არსებული ყველა სარქველი, რათა თვითმფრინავი წყალზე დაშვებისას მაქსიმალურად ჰერმეტული დარჩენილიყო.
წყალზე დაშვება ფიზიკურად გაცილებით რთულია, ვიდრე მიწაზე. თუ თვითმფრინავის ერთი ფრთა მაინც წყალს არასწორი კუთხით შეეხებოდა, ლაინერი მყისიერად დაიშლებოდა. სალიმ იდეალური ტრაექტორია დაიჭირა. სალონში ბორტგამცილებლები სინქრონულად გაჰყვიროდნენ ინსტრუქციებს: „დახარეთ თავები! დაბლა დარჩით!“, რაც მგზავრებს პანიკაში ჩავარდნის საშუალებას არ აძლევდა. დარტყმა იმდენად ძლიერი იყო, რომ ერთ-ერთ ბორტგამცილებელს შენობასთან შეჯახება ეგონა, თუმცა კონსტრუქციამ გაუძლო. მთელი პროცესი — აფრენიდან წყალზე გაჩერებამდე — სულ რაღაც 5 წუთსა და 8 წამს გაგრძელდა, ხოლო უშუალოდ დაშვების კრიტიკული მანევრი 208 წამს შეადგენდა.
ევაკუაციის პროცესი კიდევ ერთი სასწაული იყო. იმის გამო, რომ წყლის ტემპერატურა სასიკვდილოდ დაბალი გახლდათ, მგზავრებს ჰიპოთერმიისგან მხოლოდ წუთები აშორებდათ. კაპიტანმა სალენბერგერმა პროფესიონალიზმის უმაღლესი სტანდარტი აჩვენა: მან ბოლო მგზავრის ევაკუაციის შემდეგ ორჯერ გადაამოწმა ჩაძირული სალონი ერთი ბოლოდან მეორემდე, რათა დარწმუნებულიყო, რომ ბორტზე არავინ დარჩა. მაშველების ოპერატიულობაც გადამწყვეტი აღმოჩნდა — პირველი სამაშველო გემი შემთხვევის ადგილზე სულ რაღაც 3 წუთსა და 20 წამში მივიდა. მოგვიანებით, მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად გამოძიება პილოტის შეცდომას ეძებდა, კომპიუტერულმა სიმულაციებმა დაადასტურა, რომ ნებისმიერი სხვა გადაწყვეტილება გარდაუვალ კატასტროფას გამოიწვევდა.
საბოლოოდ, 155 გადარჩენილი სიცოცხლე იქცა იმის მტკიცებულებად, რომ კრიტიკულ წამში ერთი ადამიანის სიმშვიდეს, საინჟინრო ცოდნასა და მრავალწლიან გამოცდილებას ნამდვილი სასწაულის მოხდენა შეუძლია.