ევროკავშირი იმიგრაციის შესახებ კანონმდებლობის მასშტაბურ რეფორმაზე შეთანხმდა, რაც იმ უცხოელების დეპორტაციის წესების მნიშვნელოვნად გამკაცრებას მოიცავს, რომლებსაც ტერიტორიაზე ყოფნის კანონიერი საფუძველი არ აქვთ.
შესაბამისი შეთანხმება ევროკავშირის ინსტიტუტებსა და ევროპარლამენტს შორის იქნა მიღწეული.
ახალი კანონი მიგრანტების დაბრუნების დაჩქარებას ისახავს მიზნად და, დამკვირვებლების აზრით, ევროკავშირის მიგრაციის პოლიტიკაში ბოლო ათწლეულების განმავლობაში ერთ-ერთი ყველაზე რადიკალური ცვლილებაა.
რეფორმის ერთ-ერთი მთავარი დებულება იქნება ევროკავშირის ფარგლებს გარეთ ე.წ. „დაბრუნების ცენტრების“ შექმნის შესაძლებლობა. ამ მიზნით, ევროკავშირის წევრ სახელმწიფოებს შეეძლებათ მესამე ქვეყნებთან შესაბამისი შეთანხმებების დადება. მოსალოდნელია, რომ დეპორტაციას დაქვემდებარებული პირები ასეთ ცენტრებში გაიგზავნებიან.
ოფიციალური სტატისტიკის მიხედვით, ევროკავშირში დარჩენის უფლებაზე უარის თქმის მქონე მიგრანტების მხოლოდ დაახლოებით 29 პროცენტი ტოვებს ქვეყანას.
გათვალისწინებულია, რომ დაბრუნების ცენტრები შეიძლება გამოყენებულ იქნას როგორც სატრანზიტო პუნქტებად, სანამ მიგრანტები დანიშნულების ქვეყანაში გაიგზავნებიან, ასევე გრძელვადიანი საცხოვრებელი ადგილების სახით.
მედიის თანახმად, ეს მიდგომა მნიშვნელოვნად განსხვავდება ამჟამინდელი პრაქტიკისგან, რომლის მიხედვითაც დეპორტაცია, როგორც წესი, პირდაპირ ხდება მიგრანტის წარმოშობის ქვეყანაში ან იმ ქვეყანაში, რომელთანაც მას დადასტურებული კავშირები აქვს.
კანონის ძალაში შესვლის შემდეგ, ეს მოთხოვნა მნიშვნელოვნად შემსუბუქდება. გამონაკლისი მხოლოდ თანმხლები პირების გარეშე მყოფი არასრულწლოვნებისთვისაა დაგეგმილი. ამავდროულად, ბავშვიან ოჯახებს ასეთ ცენტრებში რეგულარულად შესვლა შეეძლებათ.
რამდენიმე ევროპულმა ქვეყანამ უკვე დაიწყო პოტენციური პარტნიორების ძებნა ახალი სისტემის დანერგვისთვის. გასულ წელს გერმანიამ, ნიდერლანდებმა, ავსტრიამ, დანიამ და საბერძნეთმა მხარი დაუჭირეს გარე დაბრუნების ცენტრების მექანიზმის შემუშავებას. იტალია, თავის მხრივ, უკვე ახორციელებს მსგავს მოდელს ალბანეთთან თანამშრომლობით. ქვეყანა მართავს ორ ცენტრს, რომელიც მიგრანტების განსათავსებლად არის შექმნილი, თუმცა იქ განთავსებულთა რაოდენობა შედარებით მცირეა.
კანონი ასევე აფართოებს ეროვნული ხელისუფლების უფლებამოსილებებს ევროკავშირში არალეგალურად მყოფ პირებთან დაკავშირებით. კერძოდ, კომპეტენტურ ორგანოებს შეეძლებათ ჩაატარონ შემოწმებები და ჩხრეკები მიგრანტების საცხოვრებელ სახლებში, ასევე სხვა შესაბამის შენობებში.
როგორც საერთაშორისო მედია აღნიშნავს, ამ კონკრეტულმა დებულებამ სერიოზული შეშფოთება გამოიწვია ადამიანის უფლებათა დამცველ ორგანიზაციებსა და სამოქალაქო საზოგადოების წარმომადგენლებში. ინიციატივის კრიტიკოსები აცხადებენ, რომ ახალმა ზომებმა შეიძლება გამოიწვიოს პირად ცხოვრებაში ზედმეტი ჩარევა და მოგვაგონებს აშშ-ის იმიგრაციისა და საბაჟო სამსახურების (ICE) მიერ ჩატარებულ რეიდებს. ზოგიერთმა არასამთავრობო ორგანიზაციამ უკვე უწოდა ამ მოვლენებს იმიგრაციის პოლიტიკის გამკაცრებისა და ევროპული პოლიტიკის წინა ჰუმანიტარული პრინციპებიდან გადახვევის დასტური.
ამავდროულად, მკაცრდება ევროკავშირის ქვეყნებში ხელახლა შესვლის აკრძალვის წესები. უმეტეს შემთხვევაში, აკრძალვის ვადა ხუთიდან ათ წლამდე გაიზრდება. უსაფრთხოების საფრთხედ მიჩნეული გარკვეული კატეგორიის პირებისთვის შესაძლოა დაწესდეს მუდმივი ხელახლა შესვლის აკრძალვა.
კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი სიახლე იქნება დეპორტაციის შესახებ გადაწყვეტილებების სასამართლოში გასაჩივრების პროცედურის ცვლილება. ამჟამად, სააპელაციო საჩივრის შეტანა ავტომატურად აჩერებს დაბრუნების შესახებ გადაწყვეტილების აღსრულებას სასამართლო პროცესის დასრულებამდე. კანონის ძალაში შესვლის შემდეგ ეს გარანტია გაუქმდება. სასამართლოები გადაწყვეტენ, დროებით შეაჩერონ თუ არა დეპორტაცია თითოეული შემთხვევის მიხედვით.
მოსალოდნელია, რომ ყველა ფორმალობის დასრულების შემდეგ, ახალი წესები ძალაში უკვე მომდევნო თვეში ამოქმედდეს.