დავით ქართველიშვილი: საქართველო თანდათან ხდება ქვეყანა, რომლის გარეშეც რეგიონის მსხვილი გეოეკონომიკური პროექტები ან არასრულია, ან ნაკლებად კონკურენტუნარიანი
პარტია „ხალხის ძალის” წევრი, დავით ქართველიშვილი, სოციალურ ქსელში მიმოიხილავს საქართველოს მზარდ გეოპოლიტიკურ და სტრატეგიულ როლს. ანალიტიკოსი წერს, რომ სამხრეთ კავკასიაში ნებისმიერი სატრანსპორტო დერეფანი ეყრდნობა საქართველოს:
„გლობალური სატრანსპორტო კონკურენციის პირობებში, ჩინეთის „ერთი სარტყელი, ერთი გზა”, “შუა დერეფანი” და სპარსეთის ყურის მიმართულებები, საქართველო ბუნებრივ ლოჯისტიკურ ჰაბად აქცევს შავი ზღვის, კავკასიისა და ცენტრალური აზიის შორის” – წერს დავით ქართველიშვილი.
ის ხაზს უსვამს, რომ სატრანსპორტო მარშრუტების კონკურენცია მხოლოდ ზრდის საქართველოს გლობალურ და რეგიონულ მნიშვნელობას.
„საერთაშორისო ჩრდილოეთი–სამხრეთისსატრანსპორტო დერეფანი ჩაფიქრებულია ალტერნატიულ სავაჭრო გზად ევროპას, რუსეთს, კავკასიას, ირანსა და ინდოეთს შორის. მისი სტრატეგიული მნიშვნელობა აშკარაა: ამ მარშრუტით ტვირთების მიწოდების დრო შეიძლება შემცირდეს დაახლოებით 15–24 დღემდე, მაშინ როდესაც ტრადიციული საზღვაო გზა სუეცის არხის გავლით 30–45 დღეს მოითხოვს. უკვე დღეს, შესაძლო ტვირთბრუნვა შეფასებულია ათეულ მილიონ ტონად, ხოლო უახლოეს წლებში გამტარუნარიანობა შესაძლოა გაიზარდოს დაახლოებით 30 მილიონ ტონამდე და მეტი.
თუმცა პოლიტიკურ-ეკონომიკური ანალიზი აჩვენებს, რომ დერეფნის დასავლეთის მიმართულება სერიოზულ შეზღუდვებს აწყდება. დღეს ძირითადი სატრანზიტო სარგებელი კონცენტრირდება აზერბაიჯანის გარშემო, რომელიც ცდილობს საკუთარი სატრანზიტო პოტენციალი სტაბილური ეკონომიკური შემოსავლის წყაროდ აქციოს. ამასთან, ტვირთების ბაზად განიხილება დიდი საექსპორტო ნაკადები – მარცვლეული, ქვანახშირი, მინერალური სასუქები და წლიურად დაახლოებით ერთი მილიონი კონტეინერი.
სწორედ აქ იკვეთება მთავარი გეოპოლიტიკური ფაქტორი: სამხრეთ კავკასიაში ნებისმიერი სატრანსპორტო კონფიგურაცია გარდაუვლად ეყრდნობა საქართველოს გეოგრაფიას. საქართველოს სტაბილური მონაწილეობის გარეშე, რეგიონული სატრანსპორტო პროექტები ან ნაკლებად ეფექტური ხდება, ან იძულებულია რთული ალტერნატიული მარშრუტები ეძებოს. გლობალური სატრანსპორტო კონკურენციის პირობებში, ჩინეთის „ერთი სარტყელი, ერთი გზა”, “შუა დერეფანი” და სპარსეთის ყურის მიმართულებები, საქართველო ბუნებრივ ლოჯისტიკურ ჰაბად აქცევს შავი ზღვის, კავკასიისა და ცენტრალური აზიის შორის.
უფრო ფართო სტრატეგიული თვალსაზრისით ეს ნიშნავს შემდეგს: გლობალური სატრანსპორტო მარშრუტების კონკურენცია მხოლოდ ზრდის საქართველოს მნიშვნელობას. რაც უფრო აქტიურად ცდილობენ რეგიონული სახელმწიფოები ლოგისტიკური ჯაჭვების გადახალისებას, მით უფრო იზრდება სტაბილური სატრანზიტო პლატფორმების ღირებულება. ამ სისტემაში საქართველო თანდათან იმკვიდრებს ადგილს, როგორც ევრაზიული სატრანსპორტო არქიტექტურის ყველაზე საკვანძო ელემენტი, ქვეყანა, რომლის გარეშე რეგიონის მსხვილი გეოეკონომიკური პროექტები ან არასრულია, ან ნაკლებად კონკურენტუნარიანი” – წერს დავით ქართველიშვილი.