ფუკუშიმას მარტოხელა მცველი — კაცი, რომელიც სიკვდილს არ შეუშინდა
2011 წლის მარტში იაპონია ჯერ მძლავრმა მიწისძვრამ შეარყია, შემდეგ კი ცუნამიმ დაანგრია სანაპირო ქალაქები. რამდენიმე საათში მსოფლიო უკვე თვალს ადევნებდა ახალ საფრთხეს — დაზიანებულ ბირთვულ სადგურს, Fukushima Daiichi-ს.
რადიაციის გავრცელების შიშით, ხელისუფლებამ 20-კილომეტრიან ზონაში მცხოვრებ ათიათასობით ადამიანს დაუყოვნებლივი ევაკუაციის ბრძანება მისცა. ქალაქი ტომიოკა, სადაც ნაოტო მაცუმურა ცხოვრობდა, ერთ დღეში დაიცალა. ქუჩებში მანქანები დარჩა, სახლებში — ჩართული ტელევიზორები, ეზოებში კი — ძაღლები, კატები და პირუტყვი. ადამიანებს ეგონათ, რომ რამდენიმე დღეში დაბრუნდებოდნენ, ამიტომ ცხოველები არ წაიყვანეს.
ადამიანები წავიდნენ, მაგრამ ნაოტო მაცუმურამ დაბრუნება გადაწყვიტა.
თავიდან ისიც გაიქცა, მაგრამ თავშესაფარში ადგილი არ ეყო, ახლობლებმა კი, რადიაციის შიშით არ მიიღეს. როცა ის ტომიოკაში დაბრუნდა, იქაურობა „მკვდარ ქალაქს“ ჰგავდა. სიჩუმეს მხოლოდ ცხოველების ხმები არღვევდა. ნაოტო იხსენებდა, რომ მისი მეზობლის ძაღლები ისეთი განწირული ხმით ყეფდნენ, რომ მიხვდა — მათ ვერ მიატოვებდა.
ის გახდა ერთადერთი ადამიანი, რომელიც აკრძალულ ზონაში ელექტროენერგიისა და წყლის გარეშე დარჩა.
ნაოტო ყოველდღე დადიოდა დაცარიელებულ სოფლებში, აჭმევდა მიტოვებულ ძაღლებს, უვლიდა კატებს და ათავისუფლებდა პირუტყვს, რომელიც ბოსლებში შიმშილით სიკვდილისთვის იყო განწირული. მან საკუთარი სახსრებითა და მოგვიანებით, შემოწირულობებით, ტონობით საკვები იყიდა. მან გადაარჩინა არა მხოლოდ შინაური ცხოველები, არამედ სირაქლემებიც კი, რომლებიც ატომურ სადგურზე „თილისმებად“ ჰყავდათ.
რადიაცია რეალური საფრთხე იყო. ტოკიოს უნივერსიტეტის სპეციალისტებმა ნაოტო გამოიკვლიეს და დაადგინეს, რომ ის იყო „ყველაზე დასხივებული ადამიანი იაპონიაში“. მას უთხრეს, რომ ამ დოზით რადიაცია მის ჯანმრთელობას 30-40 წელიწადში დააზიანებდა. ნაოტოს პასუხი მარტივი იყო: „იმ დროისთვის მე მაინც მკვდარი ვიქნები, ასე რომ, სჯობს, ცხოველებს მივხედო“.
ფუკუშიმას ბირთვული კატასტროფა ისტორიაში შევიდა, როგორც ტექნოლოგიური კრახისა და ეკოლოგიური განადგურების სიმბოლო — აფეთქებული რეაქტორებითა და მიტოვებული ინფრასტრუქტურით. თუმცა, ამ მკვდარი ზონის ეპიცენტრში ნაოტო მაცუმურამ სრულიად სხვა რეალობა შექმნა. მისთვის გმირობა არ ყოფილა გაცნობიერებული არჩევანი; ეს იყო ყოველდღიური, რუტინული ბრძოლა მარტოობის წინააღმდეგ.
ყოველ დილით, როცა რადიაციული ზონის სიჩუმეს მხოლოდ ბენზინის გენერატორის ხმა არღვევდა, მაცუმურა თავის უცნაურ მისიას იწყებდა. ის არ საუბრობდა მაღალ მატერიებზე და არც მსოფლიოს ყურადღებას ითხოვდა. ფუკუშიმას ქუჩებში არ ისმოდა დრამატული მუსიკა და არ იდგმებოდა სცენები კამერებისთვის. იქ იყო კაცი, რომელიც რადიაციით გაჯერებულ ჰაერში ძაღლებისთვის საკვებს ეზიდებოდა, რადგან თვლიდა, რომ მიტოვება სიკვდილზე მეტი დანაშაული იყო.
საბოლოოდ, მაცუმურას ისტორიამ დაამტკიცა, რომ ყველაზე მასშტაბური ტრაგედიების დროსაც კი, ადამიანობა ხშირად არა ხმამაღალ განცხადებებში, არამედ იმ ჩუმ, ჯიუტ პასუხისმგებლობაში ვლინდება, რომელსაც ერთი კონკრეტული კაცი საკუთარ თავზე იღებს.