როგორ გადაარჩინა ადამიანთა ერთიანობამ თორმეტი ბავშვი — რეალური ისტორია ტამ ლუანგის გამოქვაბულიდან
2018 წლის 23 ივნისს ტაილანდელი მოზარდების საფეხბურთო გუნდი „ველური ტახები“ ვარჯიშის შემდეგ ტამ ლუანგის გამოქვაბულისკენ გაემართა. ეს მხიარული გასეირნება უნდა ყოფილიყო — ბიჭებს სურდათ, კედლებზე საკუთარი სახელები დაეწერათ, როგორც სიმამაცის სიმბოლო. თუმცა, ბუნებას სხვა გეგმები ჰქონდა. მოულოდნელად დაწყებულმა მუსონურმა წვიმამ გამოქვაბულის შესასვლელები წამებში დატბორა. 12 ბავშვი და მათი მწვრთნელი მიწისქვეშა ლაბირინთის ტყვეებად იქცნენ, სადაც ერთადერთი მოკავშირე სიბნელე, ხოლო მთავარი მტერი მზარდი წყლის დონე იყო.
ცხრა დღის განმავლობაში მსოფლიო სრულ გაურკვევლობაში ცხოვრობდა. ყველამ მხოლოდ მაშინ ამოისუნთქა, როცა ორმა ბრიტანელმა მყვინთავმა კილომეტრების მანძილზე წყლის ქვეშ ცურვის შემდეგ ერთ პატარა შემაღლებაზე მყოფი, დაუძლურებული ბიჭები იპოვა. თუმცა, ეს მხოლოდ დასაწყისი იყო. აღმოჩნდა, რომ ბავშვები შესასვლელიდან 4 კილომეტრის სიღრმეში იყვნენ ჩაკეტილნი. გზა უკან გადიოდა ვიწრო, ტალახიან გვირაბებზე, სადაც ხილვადობა, ფაქტობრივად, ნულოვანის ტოლი გახლდათ, ჟანგბადი კი — ყოველ წუთს იკლებდა. ბავშვებმა ცურვა არ იცოდნენ, ზოგიერთ მათგანს წყლის შიშიც ჰქონდა.
სამაშველო ჯგუფი წარმოუდგენელი დილემის წინაშე დადგა: როგორ გამოეყვანათ გამოუცდელი მოზარდები იქიდან, სადაც პროფესიონალი მყვინთავებიც ძლივს გადიოდნენ? პასუხი იმდენად სარისკო იყო, რომ თავიდან მის გაჟღერებასაც კი ერიდებოდნენ. გადაწყდა, რომ ბავშვები დაეძინებინათ. ავსტრალიელმა ექიმმა, რიჩარდ ჰარისმა მათ კეტამინის ინიექცია გაუკეთა, რათა წყლის ქვეშ დაწყებულ პანიკას მათი და მყვინთავების სიცოცხლე არ შეეწირა. ეს იყო „ცოცხალი ტვირთის“ გადატანა სიკვდილის ლაბირინთში, სადაც ნებისმიერ წამს შეიძლებოდა ანესთეზიის მოქმედება გასულიყო ან ნიღაბს ჰერმეტულობა დაეკარგა.
ოპერაციამ, რომელშიც ათასობით მოხალისე და მსოფლიოს საუკეთესო სპეციალისტები მონაწილეობდნენ, სამ დღეს გასტანა. თითოეული ბავშვი, რომელიც ზედაპირზე უგონოდ, მაგრამ ცოცხალი ამოჰყავდათ, ნამდვილი სასწაული იყო. ამ ბრძოლას ერთი გმირი — ტაილანდელი მყვინთავი სამან კუნანი შეეწირა, რომელსაც გზაში ჟანგბადი გაუთავდა. საბოლოოდ, უკანასკნელმა მოზარდმა გამოქვაბული დატოვა ზუსტად იმ დროს, როცა სატუმბი სისტემები მწყობრიდან გამოვიდა და ტამ ლუანგი წყალმა „ჩაყლაპა“.
დღეს ტამ ლუანგის შესასვლელთან მუზეუმი და სამან კუნანის ძეგლი დგას, რომელიც მნახველებს ახსენებს, თუ რა ფასი აქვს სხვისი სიცოცხლის გადარჩენას. ბიჭები კი, რომლებმაც სიკვდილს თვალებში ჩახედეს, ჩვეულებრივ ცხოვრებას დაუბრუნდნენ. მათთვის ის ბნელი დღეები არა მხოლოდ ტრავმა, არამედ იმის დასტურიც გახდა, რომ როდესაც მთელი მსოფლიო ერთიანდება, შეუძლებელიც კი შესაძლებელი ხდება.