ისტორიული მუნდიალის სტარტი: 48 ნაკრები, 3 ქვეყანა და ახალი საფეხბურთო ეპოქა
2026 წლის 11 ივნისს მსოფლიო ფეხბურთის ისტორიაში სრულიად ახალი ფურცელი იწერება, რადგან დღეს სტარტს იღებს პირველი მუნდიალი, რომელიც სამი მასპინძელი ქვეყნის — აშშ-ის, კანადისა და მექსიკის 16 სხვადასხვა ქალაქში გადანაწილდება. მთავარი ისტორიული აქცენტი დღეს მექსიკის დედაქალაქ მეხიკოზეა, სადაც ლეგენდარული სტადიონი „აცტეკა“ (Estadio Azteca) ოფიციალურად ხდება პირველი არენა პლანეტაზე, რომელიც სამი სხვადასხვა მსოფლიო ჩემპიონატის (1970, 1986 და 2026 წლების) გახსნის მატჩს მასპინძლობს. სწორედ ამ მოედანზე, სადაც თავის დროზე პელემ და დიეგო მარადონამ ფეხბურთის ისტორია შეცვალეს, დღეს მექსიკის ეროვნული ნაკრები ტურნირის პირველ ოფიციალურ შეხვედრაში ჩაებმება სამხრეთ აფრიკის წინააღმდეგ, რითაც გრანდიოზულ 39-დღიან საფეხბურთო მარათონს ჩაეყრება საფუძველი.
სტატისტიკური თვალსაზრისით, ეს ტურნირი ყოველგვარ რეკორდს მოხსნის, რადგან მონაწილე გუნდების რაოდენობა 32-დან 48-მდე გაიზარდა, რაც ავტომატურად ცვლის ჩემპიონატის მთელ სტრუქტურას. ნაცვლად აქამდე არსებული 64 მატჩისა, მაყურებელი იხილავს 104 შეხვედრას, რომლებიც ახალი ფორმატით ჩატარდება: გუნდები გადანაწილებულნი არიან 12 ჯგუფში, თითოეულში ოთხი ნაკრებით, და ტურნირის ისტორიაში პირველად, პლეი-ოფის ეტაპი მეთექვსმეტედფინალით (32 საუკეთესო გუნდით) დაიწყება. ეს ნიშნავს, რომ იმისათვის, რომ გუნდმა ოქროს თასი მოიპოვოს, მას აქამდე არსებული 7 მატჩის ნაცვლად, 8 შეხვედრის ჩატარება მოუწევს, რაც ფეხბურთელებისგან ფიზიკური გამძლეობის მაქსიმუმს მოითხოვს.
საორგანიზაციო თვალსაზრისით, ჩემპიონატის კულმინაცია და ფინალური მატჩი 19 ივლისს არის დაგეგმილი, რომელსაც ოფიციალურად New York New Jersey Stadium უმასპინძლებს. მანამდე კი ნაკრებებს უზარმაზარი გეოგრაფიული და კლიმატური გამოწვევების გადალახვა მოუწევთ. ტურნირის ლოგისტიკა ისეა დაპროექტებული, რომ გუნდებსა და გულშემატკივრებს შორის გადაადგილების მანძილი შემცირდეს, რისთვისაც ქალაქები სამ რეგიონალურ ზონად — დასავლეთ, ცენტრალურ და აღმოსავლეთ სექტორებად დაიყო. მიუხედავად ამისა, ვანკუვერის გრილი საღამოებიდან მეხიკოს მაღალმთიან კლიმატსა და მაიამის ტროპიკულ სიცხემდე გუნდებს უმოკლეს დროში მოუწევთ სრულიად განსხვავებულ პირობებთან ადაპტაცია, რაც ჩემპიონატს კიდევ უფრო არაპროგნოზირებადს ხდის.
ტურნირის დაწყებასთან ერთად, საფეხბურთო ანალიტიკოსები და ბუკმეკერები უკვე ასახელებენ მთავარ ფავორიტებს, სადაც ტრადიციულად საფრანგეთისა და ბრაზილიის ნაკრებები ლიდერობენ. კილიან მბაპეს წინამძღოლობით, ფრანგები ყველაზე დაბალანსებულ და მძლავრ ძალად მიიჩნევიან, ხოლო ბრაზილია ყოველთვის რჩება ოქროს თასის უპირველეს პრეტენდენტად. მათ კვალდაკვალ მოდიან მოქმედი ჩემპიონი არგენტინა, განახლებული და ახალგაზრდული ესპანეთი და ინგლისის ნაკრები, რომელსაც ვარსკვლავური შემადგენლობის მიუხედავად, ყოველთვის დიდი წნეხის ქვეშ უწევს თამაში. ექსპერტები ფარულ ფავორიტად პორტუგალიასაც მიიჩნევენ, რომელსაც ახალი თაობის უნიჭიერესი მოთამაშეები ჰყავს.
გულშემატკივართა სიმპათიებისა და გლობალური ფან-ბაზის დათვლა სოციალური ქსელებისა და მაისურების გაყიდვების მიხედვით მარტივად არის შესაძლებელი და ამ მხრივ პლანეტაზე კვლავ არგენტინასა და პორტუგალიას არ ჰყავთ ბადალი. მიუხედავად იმისა, რომ კარიერის მიწურულს იმყოფებიან, ლიონელ მესი და კრიშტიანუ რონალდუ კვლავ რჩებიან მილიარდობით ადამიანის მთავარ კუმირად, რის გამოც ნეიტრალური ფანების უდიდესი ნაწილი სწორედ მათი ნაკრებების ტრიუმფს გულშემატკივრობს — ბევრს სურს მესის მიერ ტიტულის დაცვა, ან რონალდუს მიერ კარიერის ზღაპრული დასასრულის პოვნა. თუმცა, მასპინძლობის ფაქტორის გამო, გულშემატკივართა უზარმაზარი არმია ეყოლებათ აშშ-სა და მექსიკას, რომელთა თამაშებზეც სტადიონები სრულ ანშლაგს ელოდებიან.