16 წლის იყო, როდესაც აფხაზეთიდან დევნილი გახდა. პროფესიით ეკონომისტია, პროფესიული გზა თავიდან თურქეთში დაიწყო. შემდეგ ახალ ქვეყანაში – იტალიაში მოუხდა საქმიანობის გაგრძელება. ემიგრაციის პირველივე დღიდან დაიწყო აქტიური მოღვაწეობა ემიგრანტებისთვის სასიკეთო პროექტებისთვის: იქნებოდა პოეზიის საღამოები, წიგნის წარდგენები, ქართველი მომღერლების კონცერტები და სხვ.
ასე დაიბადა რეჯო-კალაბრიაში ქართული საკვირაო სკოლის შექმნის იდეა. დაუღალავი შრომის შედეგად, ფინანსური სირთულეების მიუხედავად, 2024 წლის ოქტომბერში, საკუთარი რესურსებით შეძლო ქართული საკვირაო სკოლა „იმედის“ გახსნა.
იტალიაში მცხოვრები ქართველი ბავშვებისთვის ეს არის ადგილი, სადაც მშობლიურ ენას შეისწავლიან, ეცნობიან საქართველოს ისტორიას, ტრადიციებს, სიმღერებსა და ლიტერატურას. ამავე დროს, ეს არის ურთიერთგაცნობისა და მეგობრობის ადგილი და განცდა იმისა, რომ ისინი ქართველები არიან.
სკოლასთან ერთად მან შექმნა ქორეოგრაფიული ჯგუფი „იმედის შვილები“ და გალობის გუნდი.
დაუღალავად იბრძვის ემიგრაციაში ქართული სულის შენარჩუნებისთვის. – საკვირაო სკოლა „იმედის“ პრეზიდენტის და ქართული კულტურის ცენტრის რეგიონალური მენეჯერის – ხათუნა ქარაიას პერსონა.
– ბავშვობის გზა ტკივილით და მძიმე ცხოვრებით იწყება… აფხაზეთიდან დევნილი ხართ….
– ჩემი ბავშვობა აფხაზეთის ტკივილთან არის დაკავშირებული. 16 წლისას ოჯახთან ერთად მოგვიწია ყველაფრის დატოვება და დევნილებად გვაქცია ცხოვრებამ. იმ პერიოდში სირთულეები ყოველდღიურობას წარმართავდნენ, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ჩვენი ოჯახი არასდროს კარგავდა ერთმანეთისადმი სიყვარულს, მხარდაჭერას და ფასეულობების შენარჩუნების სურვილს. ბავშვობიდან მახსოვს, როგორ გვასწავლიდნენ მშობლები, რომ რაც არ უნდა მომხდარიყო, ქართული სიტყვა, კულტურა და ტრადიციები არ უნდა დაგვეკარგა. სწორედ ამ ღირებულებებიდან იღებს სათავეს ჩემი დღევანდელი საქმიანობა.
დედა ადრე დავკარგეთ, და მე და ჩემი ძმა ობლობაში გავიზარდეთ. მამა – ომის ვეტერანი – მთელი თავისი ცხოვრება მხოლოდ ჩვენ მოგვიძღვნა. მისი ყოველდღიური მზერა, ჩვენი მოლოდინი, მისგან მიღებული სიმაგრე და სიყვარული გახდა ჩვენი ცხოვრების საყრდენი. მისი გამოცდილება ომის მძიმე მოგონებებით იყო დატვირთული, მაგრამ იგი მაინც ახერხებდა, რომ თითოეული დღე ჩვენთვის სიხარულითა და სითბოთი გამოესახა. მამას თვალებში ყოველთვის ვხედავდი წარსულის ტკივილს, მაგრამ, ამავე დროს, იმედს, რომელიც მუდმივად გვავარჯიშებდა ბრძოლისთვის, სიმართლისა და პატიოსნებისთვის.
ის ყოველდღიურად არის ჩვენი მოლოდინის სიმბოლო – სიმამაცის, თავდადების და ოჯახისადმი უძლეველი ერთგულების. ეს ყველაფერი, მიუხედავად სიმძიმისა, ჩემს სულსა და პიროვნებას განსაზღვრავს. ბავშვობიდან მიღებული ეს გამოცდილება მიგვითითებს იმ ძალასა და თავდადებაზე, რომელიც დღესაც ჩემს გზაზე მიგვიყვანს – იცხოვრო ღირსეულად, შეინარჩუნო ღირებულებები და არასდროს დაკარგო სიყვარული, რომელიც ოჯახმა გადმომცა.
– იოლი არ არის უცხოეთში გზის გაკვალვა… როგორ შეძელით?
– უცხოეთში ცხოვრების დაწყება ნამდვილად არ არის მარტივი. როცა ადამიანი ტოვებს საკუთარ ქვეყანას, ოჯახს, მეგობრებს და ნაცნობ გარემოს, ის თითქოს თავიდან იწყებს ცხოვრებას. მეც სწორედ ასე მომიწია. პროფესიით ეკონომისტი ვარ და ჩემი პროფესიული გზა თავიდან თურქეთში დაიწყო. იქ მუშაობამ ბევრი რამ მასწავლა – პასუხისმგებლობა, დისციპლინა და მუდმივი განვითარების აუცილებლობა. თუმცა ცხოვრებაში ხშირად დგება მომენტი, როცა ადამიანი გრძნობს, რომ კიდევ უფრო წინ უნდა წავიდეს და ახალი გამოწვევები მიიღოს. სწორედ ასეთ დროს მივიღე იტალიაში წამოსვლის გადაწყვეტილება.
– ახალ ქვეყანაში წასვლის გადაწყვეტილება, ბუნებრივია, ისევ სირთულეებს უკავშირდებოდა…
– ეს ნაბიჯი ერთდროულად რთულიც და ძალიან საპასუხისმგებლოც იყო. ახალი ქვეყანა, ახალი გარემო, განსხვავებული კულტურა, ენის ბარიერი – ყველაფერი თავიდან ცოტა უცხო და გაურკვეველი ჩანდა. არაერთი რთული დღე მქონდა. იყო მომენტები, როცა თავს სრულიად მარტო გრძნობ და გეჩვენება, რომ ყველაფერი თავიდან უნდა ააშენო – ნდობაც, ურთიერთობებიც და პროფესიული გზაც. მაგრამ სწორედ ასეთ დროს ყველაზე მეტად გჭირდება შინაგანი ძალა.
მე ყოველთვის მამოძრავებდა ერთი მთავარი აზრი – პასუხისმგებლობა ჩემი ოჯახის წინაშე და სურვილი, ჩემი შრომით რაღაც მნიშვნელოვანის შექმნისა.
ნელ-ნელა, ნაბიჯ-ნაბიჯ, ყველაფერი თავის გზას პოულობს. როცა არ გეშინია შრომის, როცა ყოველდღე ცდილობ, ისწავლო რაღაც ახალი და უკეთესი გახდე, სირთულეები გამოცდილებად იქცევა. სწორედ ასე მოხდა ჩემთანაც. ყოველი გამოწვევა, რომელიც ამ გზაზე შემხვდა, საბოლოოდ გაკვეთილად იქცა – გაკვეთილად მოთმინების, სიმტკიცისა და იმ რწმენის, რომ თუ ადამიანს მიზანი აქვს, ადრე თუ გვიან გზა აუცილებლად გამოჩნდება.
– იტალიის ქალაქ რეჯო-კალაბრიაში მოღვაწეობთ. ქართული საკვირაო სკოლა საკუთარი რესურსებით გახსენით. როგორ დაიბადა სკოლის შექმნის იდეა?
– რეჯო-კალაბრიაში საკმაოდ ბევრი ქართველი ცხოვრობს. ემიგრაციაში ყოფნისას ხშირად მქონდა ურთიერთობა ქართველ ოჯახებთან და განსაკუთრებით ბავშვებთან. შევამჩნიე, რომ ბევრი ბავშვი, რომლებიც იტალიაში დაიბადნენ ან ძალიან პატარა ასაკში ჩამოვიდნენ, ქართულ ენას თითქმის არ ფლობდა. მათთვის ყოველდღიური გარემო მთლიანად იტალიური იყო – სკოლა, მეგობრები, საზოგადოება – და, ბუნებრივია, ქართული ენა და კულტურა ნელ-ნელა უკანა პლანზე გადადიოდა.
ეს ჩემთვის მტკივნეული იყო, რადგან ვფიქრობდი, რომ ენა და კულტურა ადამიანის იდენტობის ძალიან მნიშვნელოვანი ნაწილია. სწორედ ამ დაკვირვებამ და ფიქრმა დაბადა იდეა, რომ რაღაც უნდა გაგვეკეთებინა, რათა ბავშვებს არ დაეკარგათ კავშირი საკუთარ ფესვებთან.
მინდოდა მათთვის შეგვექმნა სივრცე, სადაც ისწავლიდნენ ქართულ ენას, გაეცნობოდნენ ქართულ ისტორიას, ტრადიციებს, სიმღერებსა და ლიტერატურას. ამავე დროს, ეს იქნებოდა ადგილი, სადაც ისინი ერთმანეთს გაიცნობდნენ, იმეგობრებდნენ და იგრძნობდნენ, რომ ქართველობის შეგრძნება მათშიც ცოცხალია, მიუხედავად იმისა, რომ უცხო ქვეყანაში იზრდებიან.
ასე დაიბადა ქართული საკვირაო სკოლის შექმნის იდეა.
თავიდან ეს ყველაფერი ძალიან მცირე რესურსებით დავიწყეთ. სკოლა საკუთარი ძალებითა და რესურსებით გავხსენით – დიდი ენთუზიაზმით, მონდომებითა და სიყვარულით. პირველი ნაბიჯები არ იყო მარტივი: საჭირო იყო სივრცის მოძიება, სასწავლო მასალების მომზადება და მშობლებთან მუდმივი კომუნიკაცია. თუმცა ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო სურვილი და პასუხისმგებლობის გრძნობა, რომ ეს საქმე ბავშვებისთვის და ქართული კულტურის შესანარჩუნებლად უნდა გაგვეკეთებინა.
დღეს ეს სკოლა მხოლოდ სასწავლო ადგილი აღარ არის. ის პატარა ქართული კერაა ემიგრაციაში, სადაც ბავშვები არა მხოლოდ ენას სწავლობენ, არამედ ქართულ ტრადიციებს ეცნობიან, დღესასწაულებს ერთად აღნიშნავენ და საკუთარ ფესვებთან კავშირს ინარჩუნებენ.
ეს ჩემთვის ძალიან დიდი მოტივაციაა და კიდევ ერთხელ მაძლევს რწმენას, რომ დაწყებული საქმე ნამდვილად მნიშვნელოვანია.
– რეჯო-კალაბრიაში ბევრი ქართველი ცხოვრობს. მათ სიმბოლურად სამ დაცარიელებულ ქართულ სოფელს ადარებთ… როგორ ახერხებთ, რომ ემიგრაციაში დაბადებულ თაობებს არ დაავიწყდეთ ქართული სიტყვა, ტრადიციები, კულტურა?
– ეს მართლაც ერთ-ერთი ყველაზე დიდი გამოწვევაა ემიგრაციაში მცხოვრები ქართველებისთვის. როდესაც ბავშვები უცხო გარემოში იბადებიან და იზრდებიან, ყოველდღიურ ცხოვრებაში უფრო ხშირად იტალიურ ენასა და კულტურას ეჯახებიან, ამიტომ განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რომ მათთან მუდმივად არსებობდეს კავშირი ქართულ ფესვებთან. სწორედ ამიტომ ვცდილობთ, ჩვენი სკოლა არ იყოს მხოლოდ ადგილი, სადაც ბავშვები ქართულ ენას სწავლობენ – იგი უნდა იყოს სივრცე, სადაც ისინი ქართულ სამყაროს მთლიანად ეცნობიან.
სწავლების პროცესში დიდი ყურადღება ეთმობა არა მხოლოდ წერა-კითხვას, არამედ ქართულ კულტურას, ისტორიასა და ტრადიციებს. ბავშვებს ვაცნობთ საქართველოს ისტორიას, ცნობილ ქართველ მწერლებსა და პოეტებს, ვასწავლით ქართულ ლექსებსა და სიმღერებს. ხშირად ვმართავთ სხვადასხვა კულტურულ და საგანმანათლებლო ღონისძიებას, სადაც ბავშვები მონაწილეობენ წარმოდგენებში, კითხულობენ ლექსებს, მღერიან ქართულ სიმღერებს და ეცნობიან ეროვნულ ტრადიციებს. ასევე განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს ქართული დღესასწაულების – მაგალითად, შობის, აღდგომის, დედის დღის და სხვა მნიშვნელოვანი თარიღების ერთად აღნიშვნას.
ასეთ დღეებში ბავშვები არა მხოლოდ სწავლობენ ტრადიციების შესახებ, არამედ თავადაც ხდებიან მათი ნაწილი. ეს ყველაფერი მათთვის საინტერესო, მხიარულ და ემოციურ გამოცდილებად იქცევა. ჩვენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ბავშვებმა ქართული იდენტობა არ იგრძნონ როგორც ვალდებულება, არამედ როგორც ბუნებრივი და საყვარელი ნაწილი საკუთარი თავისა.
როდესაც ისინი ქართულ კულტურას თამაშით, სიმღერითა და სიყვარულით ეცნობიან, ეს კავშირი ბევრად უფრო ძლიერი და მტკიცე ხდება. სწორედ ასე ვცდილობთ, რომ ემიგრაციაში გაზრდილ ახალ თაობას არ დაავიწყდეს ქართული სიტყვა, კულტურა და ის ფესვები, რომლებიც მათ საქართველოსთან აკავშირებს.
– თქვენი სკოლა საინტერესო ნაბიჯებს დგამს კულტურის პოპულარიზაციისთვის…
– ჩვენი მიზანია, რომ ბავშვებმა საქართველო არა მხოლოდ სიტყვით, არამედ ემოციით იგრძნონ. ამიტომ სკოლაში ხშირად ვატარებთ კულტურულ ღონისძიებებს – ქართული პოეზიის საღამოებს, მუსიკალურ შეხვედრებსა და თეატრალურ წარმოდგენებს.
ბავშვები სწავლობენ ქართულ ცეკვებსა და სიმღერებს, რაც მათ ეხმარება საკუთარი კულტურისა და ტრადიციების უკეთ გაცნობაში. სკოლასთან ასევე ფუნქციონირებს გალობის გუნდი და ცეკვის ანსამბლი, სადაც ბავშვები ეცნობიან ქართულ ტრადიციულ მუსიკასა და ქორეოგრაფიას. ეს საქმიანობა არა მხოლოდ შემოქმედებითი უნარების განვითარებას უწყობს ხელს, არამედ მათში აძლიერებს ეროვნულ თვითშეგნებასა და კულტურის სიყვარულს.
განსაკუთრებული ადგილი უკავია სკოლასთან არსებულ ილია ჭავჭავაძის სახელობის ბიბლიოთეკას, რომელიც ბავშვებისთვის ცოდნისა და ქართული ლიტერატურის მნიშვნელოვანი წყაროა. აქ მათ შეუძლიათ ქართველი ავტორების ნაწარმოებების გაცნობა, ლიტერატურული საღამოების მოსმენა და უფრო ღრმად დაკავშირება ქართულ კულტურულ მემკვიდრეობასთან.
ჩვენთვის ასევე მნიშვნელოვანია, რომ ქართული კულტურა გავაცნოთ იტალიელ მეგობრებსაც. ამიტომ ხშირად ვმართავთ ღია ღონისძიებებს, კონცერტებსა და შეხვედრებს, სადაც იტალიელ სტუმრებს შეუძლიათ ქართული მუსიკის, ცეკვისა და ტრადიციების ახლოდან გაცნობა. ამგვარად ვქმნით კულტურულ ხიდს საქართველოსა და იტალიას შორის.
ამ კავშირების სათავეში ეს სამი პიროვნება დგას:
დანიელე კასტრიციო, რომელმაც სკოლისთვის ტაძარი გადმომცა და ჩვენი სკოლის მფარველია.
რობერტო გუჩიონე პალერმოში, რომელმაც აღიარა ჩემი, ხელოვნების და კულტურის ელჩობა.
დომენიკო პოლიტო, გამომცემლობა „ლეონიდას“ ხელმძღვანელი და პრემია „ივერიას“ საუკეთესო პარტნიორი.
– მოგენიჭათ „პერსონა 2024″ წლის ტიტული ემიგრაციაში ქართული ენისა და კულტურის პოპულარიზაციისთვის. ხართ ლიდერ ქალთა საზოგადოების წევრიც. სტიმულია, როცა სამშობლოსგან შორს გაფასებს სამშობლო… როგორ ხართ ჩართული კიდევ სხვა აქტივობებში საქართველოში?
– პერსონა 2024“ ჯილდო ჩემთვის არა მხოლოდ საპატიო ტიტულია, არამედ მნიშვნელოვანი შესაძლებლობაც – შევიტანო უფრო დიდი წვლილი ქართული კულტურის, ისტორიის და ჩვენი ერის მემკვიდრეობის შენარჩუნებაში. როცა ადამიანი შორიდან ხედავს, როგორ ვითარდება და რა ვითარებაშია მისი სამშობლო, უფრო მეტად იწყებს დაფიქრებას იმაზე, რა შეუძლია გააკეთოს იმისთვის, რომ ამ პროცესში მონაწილეობა მიიღოს და რაღაც დადებითი ცვლილება შეიტანოს.
ამ ჯილდოს მიღებამ ნამდვილად გამაძლიერა და ახალ ენერგიას მომანიჭა იმისთვის, რომ საქართველოში მიმდინარე კულტურული და საგანმანათლებლო პროექტების მხარდაჭერაში უფრო აქტიურად ჩავერთო. უკვე რამდენიმე წელია, რაც რამდენიმე ორგანიზაციისა და პროექტის მხარდამჭერი ვარ, რომლებიც ქართულ კულტურას, ხელოვნებას, წიგნიერებასა და ზოგადად განათლების სფეროში მუშაობენ. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მემკვიდრეობის დაცვა და მისი მსოფლიო მასშტაბით პოპულარიზაცია.
ცალკე აღნიშვნის ღირსია, რომ მუდმივად ვცდილობ ისეთი ინიციატივების მომზადებას, რომლებიც დააფასებს და დააფუძნებს ახალგაზრდა თაობების ინტერესებს ქართული კულტურისადმი. მაგალითად, პროექტები, რომლებიც ითვალისწინებს ქართველი მხატვრების, მწერლების, თუ მუსიკოსების სახელოვნებო და შემოქმედებითი პოტენციალის წარმოჩენას საერთაშორისო აუდიტორიის წინაშე.
ვმუშაობ სხვადასხვა მიმართულებით, რათა ქართული ენა და კულტურა დარჩეს ცოცხალი და აქტიური არა მხოლოდ ჩვენს ქვეყანაში, არამედ მის ფარგლებს გარეთაც. ბოლო წლებში განსაკუთრებით ინტენსიურად ვმუშაობ ონლაინ საგანმანათლებლო პლატფორმებთან და ხელს ვუწყობ პროექტებს, რომლებიც უცხოეთში მცხოვრებ ქართველებს ეხმარება კულტურული იდენტობის შენარჩუნებაში. ეს არის მუდმივი სამუშაო, რომელიც მხოლოდ ერთი ადამიანის მიერ შესრულებული არ არის – მე ვთანამშრომლობ ბევრ ადამიანთან, ორგანიზაციასთან და ინსტიტუციასთან, რათა გავაგრძელოთ ამ გზაზე სვლა და კიდევ უფრო მეტად გავაძლიეროთ ქართული კულტურის პრომოცია, როგორც საქართველოში, ისე მის ფარგლებს გარეთ.
– ცოტა ხნის წინ პრემია „ივერიას“ ღონისძიებები ჩატარდა, სადაც ქართველი და იტალიელი შემოქმედები შეხვდნენ ერთმანეთს… გადმოგეცათ პრემია „ივერიაც“. როგორ ემზადებოდით ამ ღონისძიებებისთვის? ალბათ ხშირად უნდა განხორციელდეს მსგავსი პროექტები?
– ეს ნამდვილად ძალიან მნიშვნელოვანი და საინტერესო ღონისძიება იყო, რადგან იგი არა მხოლოდ კულტურული მოვლენა, არამედ ერთგვარი ხიდიც გახდა ქართველ და იტალიელ შემოქმედებს შორის. ასეთი პროექტები განსაკუთრებით ფასეულია, რადგან ისინი სხვადასხვა კულტურის წარმომადგენლებს აერთიანებს, აძლევს მათ შესაძლებლობას, ერთმანეთს გაუზიარონ გამოცდილება, იდეები და შემოქმედებითი ხედვა. მზადების პროცესი საკმაოდ ინტენსიური და პასუხისმგებლობით სავსე იყო. ხშირად იმართებოდა სამუშაო შეხვედრები, დეტალურად იგეგმებოდა პროგრამა, განიხილებოდა თითოეული დეტალი, რათა ღონისძიება მაქსიმალურად ორგანიზებულად და შინაარსობრივად გამართულიყო. ასევე აქტიურად მიმდინარეობდა მონაწილეთა ჩართვა – როგორც ქართველი, ისე იტალიელი ხელოვანებისა და კულტურის სფეროს წარმომადგენლების. ყველას დიდი სურვილი ჰქონდა, რომ ეს დღე განსაკუთრებული და დასამახსოვრებელი ყოფილიყო.
ვფიქრობ, ასეთი პროექტები ძალიან მნიშვნელოვანია, რადგან ისინი ხელს უწყობს კულტურულ დიალოგს, მეგობრობასა და თანამშრომლობას ქვეყნებს შორის. სწორედ ასეთი ინიციატივები ქმნის იმ სივრცეს, სადაც კულტურა და ხელოვნება ერთმანეთთან ბუნებრივად ურთიერთობს და ახალ შესაძლებლობებს აჩენს. აქვე მინდა განსაკუთრებული მადლობა გადავუხადო ამ პროექტის სულისჩამდგმელს ნუგზარ ჭიაბერაშვილს, რომლის მხარდაჭერა, ძალისხმევა და ჩართულობა ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ამ ღონისძიების წარმატებით განხორციელებისთვის. მისი თანადგომა და ინიციატივა დიდად დაეხმარა პროექტის განხორციელებას და საერთო საქმის წინ წაწევას.
– სკოლა „იმედის“ ბავშვებმა პირველი ადგილი აიღეს იტალიაში, დიასპორის ფორუმზე…
– სკოლა „იმედი“ მიწვეული იყო დიასპორის ფორუმზე, სადაც ჩვენს მოსწავლეებს საშუალება ჰქონდათ წარმოედგინათ საკუთარი ნამუშევრები და შესაძლებლობები. ფორუმის ფარგლებში გაიმართა კალიგრაფიის კონკურსიც, რომელშიც ჩვენი სკოლის მოსწავლეებმა დიდი მონდომებითა და პასუხისმგებლობით მიიღეს მონაწილეობა. ბავშვებმა კონკურსისთვის დიდი დრო და შრომა დაუთმეს. მათი თავდადება, ყურადღება დეტალებისადმი და ქართული დამწერლობის სიყვარულმა შესანიშნავი შედეგი გამოიღო – კონკურსში მათ პირველი ადგილი მოიპოვეს და გამარჯვებულები გახდნენ. ეს წარმატება ჩვენი სკოლისათვის დიდი სიხარული და სიამაყეა. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რომ ქართული ენა და კულტურა დიასპორის ფორუმზე ასე ღირსეულად იქნა წარმოდგენილი.
ჩვენი მოსწავლეების გამარჯვება კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ სწორი გარემო, მხარდაჭერა და მოტივაცია ბავშვებს აძლევს შესაძლებლობას, დიდი წარმატებები მიაღწიონ. ვულოცავთ ჩვენს მოსწავლეებს ამ მნიშვნელოვან გამარჯვებას და მადლობას ვუხდით ყველას, ვინც მათ გვერდში ედგა და ამ წარმატებაში თავისი წვლილი შეიტანა. გვჯერა, რომ ეს გამარჯვება მათთვის ახალი წარმატებების დასაწყისი იქნება.
– ხათუნა ქარაიას ერთი დღე…
– ჩემი დღე ძალიან აქტიურია და თითქმის ყოველთვის დინამიკურად იწყება. დილა ჩემთვის ფინჯანი ყავით იწყება – ეს არის ჩემი პატარა დილის თერაპია. ეს რამდენიმე წუთი ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია, რადგან სწორედ ამ დროს ვიწყებ ფიქრს ახალ დღეზე, ვაწყობ გეგმებს და ვიმუხტები დადებითი ენერგიით. დილის სიმშვიდე და ყავის არომატი თითქოს მაძლევს ძალას, რომ დღე მშვიდად და თავდაჯერებულად დავიწყო. პირველი, რასაც ვაკეთებ, არის მამის თბილი მოკითხვა. მისი ხმა და ყურადღება ჩემთვის ყოველთვის განსაკუთრებულ სითბოსთან ასოცირდება. შემდეგ აუცილებლად ვეკონტაქტები ჩემი ძმის ოჯახს და ჩემს ძმისშვილებს. მათი მოკითხვა და რამდენიმე თბილი სიტყვა უკვე ჩემი ყოველდღიური, საყვარელი რიტუალია. ეს პატარა, მაგრამ ძალიან მნიშვნელოვანი ურთიერთობა მაძლევს იმ ემოციურ ენერგიას, რომელიც დღის განმავლობაში ძალიან მჭირდება. ოჯახი ჩემთვის ყოველთვის იყო და არის უდიდესი ძალა და მოტივაცია. ამის შემდეგ ვუკავშირდები ჩემს საუკეთესო მეგობარს. მის სახელს კონკრეტულად არ დავწერ, მაგრამ შემიძლია ვთქვა, რომ ის ჩემი დიდი იმედი და ძალაა. ხშირად სწორედ მისი სიტყვები მაძლევს მოტივაციას და თავდაჯერებას.
მეგობრობა ჩემთვის მხოლოდ ურთიერთობა არ არის – ეს არის მხარდაჭერა, ნდობა და ის ძალა, რომელიც რთულ დღეებშიც კი მაძლევს საშუალებას, წინ ვიარო. მისი გვერდში დგომა ჩემთვის ძალიან ფასეულია.
ამის შემდეგ უკვე იწყება ჩემი სამუშაო დღე. დილიდანვე სხვადასხვა საორგანიზაციო საკითხებით ვარ დაკავებული. ხშირად მიწევს დღის დაგეგმვა, შეხვედრების ორგანიზება და სხვადასხვა პროცესის კოორდინაცია. დღის განმავლობაში ვმუშაობ სკოლასთან დაკავშირებულ პროექტებზე, ვხვდები მშობლებსა და ბავშვებს, ვესაუბრები მათ, ვისმენ მათ საჭიროებებსა და აზრებს. ეს შეხვედრები ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანი ნაწილია, რადგან სწორედ ამ ურთიერთობებში ჩანს ის რეალური შედეგი, რასაც ყოველდღიური შრომა მოაქვს. ჩემი საქმიანობა მხოლოდ სამუშაო არ არის – ეს არის პასუხისმგებლობა და სიყვარული იმ საქმის მიმართ, რასაც ვაკეთებ. ბავშვებთან ურთიერთობა ყოველთვის განსაკუთრებულ ემოციებს მაძლევს. მათი გულწრფელობა, ენერგია და ინტერესები ხშირად მაძლევს დამატებით მოტივაციას, რომ კიდევ უფრო მეტი გავაკეთო.
ხშირად ხდება ისე, რომ სამუშაო პროცესი საღამომდეც გრძელდება. შეხვედრები, პროექტები და ახალი იდეები ზოგჯერ მთელ დღეს მოიცავს. მიუხედავად დატვირთული გრაფიკისა, ეს ყველაფერი ჩემთვის დიდი სიამოვნებით კეთდება, რადგან ვიცი, რომ ჩემი შრომა მნიშვნელოვან შედეგს მოაქვს. როდესაც ხედავ, რომ შენი საქმიანობა ადამიანებისთვის სასარგებლოა და მათ განვითარებას უწყობს ხელს, ეს ყველაზე დიდი მოტივაციაა.
დღის ბოლოს, როცა ყველაფერს გადავხედავ, ვხვდები, რომ მიუხედავად დაღლილობისა, ყოველი დღე ჩემთვის გამოცდილებით, ადამიანებითა და ახალი იდეებით სავსეა. სწორედ ამიტომ მიყვარს ჩემი საქმიანობა – ის მაძლევს საშუალებას, ყოველდღე რაღაც ახალი ვისწავლო და სხვებისთვისაც სასარგებლო ვიყო.
– როგორ ფიქრობთ, რაზეა დამოკიდებული წარმატება?
– წარმატება არ მოდის შემთხვევით. ის არის შრომის, მიზანდასახულობისა და რწმენის ნაზავი. ადამიანი, რომელსაც აქვს მკაფიო მიზანი და რომელიც სირთულეებს ვერ ნებდება, ადრე თუ გვიან აუცილებლად მიაღწევს თავის შედეგს. შრომა გვასწავლის მოთმინებას, მიზანდასახულობა გვაძლიერებს ფოკუსს, ხოლო რწმენა საკუთარ ძალებში გვინარჩუნებს ენთუზიაზმს დაბრკოლებებით სავსე გზაზე. წარმატება არის გამბედაობის, ძალისხმევის და მუდმივი განვითარებისა ჯაჭვი – ის არის ჩვენი ნაბიჯების, ჩვენი არჩევანების და არასდროს დანებების შედეგი.
– განვლილ გზას რომ გადახედოთ, რას იტყოდით?
– დღეს, როცა ამ გზას უკან ვიყურები, ვხვდები, რომ უცხოეთში გატარებულმა წლებმა არა მხოლოდ პროფესიულად გამზარდა, არამედ ადამიანურადაც გამაძლიერა.
ვისწავლე, როგორ შევხვდე სირთულეებს სიმშვიდით, როგორ დავაფასო შრომა და როგორ ვიპოვო ძალა მაშინაც კი, როცა გზა რთული ჩანს. ყველაზე მნიშვნელოვანი კი ის არის, რომ ეს გამოცდილება მაძლევს სურვილს, ჩემი ცოდნა და გამოცდილება არა მხოლოდ საკუთარი თავისთვის, არამედ ჩემი თანამემამულეებისთვისაც სასარგებლოდ გამოვიყენო. საბოლოოდ ხომ, ადამიანის წარმატება მაშინ იძენს ნამდვილ მნიშვნელობას, როცა მას სხვებისთვისაც შეუძლია სიკეთის მოტანა.
– ჰობი…
– თავისუფალ დროს განსაკუთრებით მიყვარს კითხვა, მუსიკის მოსმენა და მოგზაურობა. წიგნები მაძლევს შესაძლებლობას, ვიმოგზაუროთ სხვა სამყაროში, გავაფართოო ხედვა და შევიძინო ახალი იდეები. მუსიკა ჩემს ყოველდღიურობას ახანგრძლივებს, ემოციებს აღვივებს და შთაგონების წყაროა. მოგზაურობა კი ჩემთვის არა მხოლოდ დასვენებაა, არამედ ახალი კულტურების, ადამიანებისა და გამოცდილების აღმოჩენის შესაძლებლობა, რაც ჩემს შემოქმედებით ენერგიას აძლიერებს.
– რომელი სურვილის ახდენას ისურვებდით?
– ჩემთვის ყველაზე დიდი სურვილია, რომ მომავალმა თაობებმა, სადაც არ უნდა ცხოვრობდნენ – საქართველოში, მის ფარგლებს გარეთ ან ნებისმიერი დიასპორის კუთხეში – არასოდეს დაკარგონ ქართული იდენტობა, ენა და კულტურა. მსურს, რომ ყველა ქართველმა გაიზარდოს თანაზიარობით, თავიანთი სარწმუნოებით, ისტორიითა და ტრადიციებით შემონახული გული. ვუსურვებ გაერთიანებულ, ძლიერ და სამართლიან ქვეყანას, სადაც თითოეული მოქალაქე თავს უსაფრთხოდ და ღირსეულად იგრძნობს, და სადაც დაბრუნდება სრული ტერიტორიული მთლიანობა, მათ შორის აფხაზეთის დაბრუნება მშვიდობიანი გზით. ჩემთვის მნიშვნელოვანია, რომ ეს ძლიერი და ერთიანი საქართველო იყოს მაგალითი ერთიანობისა, სიძლიერისა და საკუთარი თავის პატივისცემის, როგორც ჩვენი, ასევე მომავალი თაობებისთვის.
– სამომავლო გეგმები…
– სამომავლო მიზანია, ჩვენი სკოლის განვითარება, მეტი ბავშვის ჩართვა და კულტურული პროექტების განხორციელება, რომლებიც საქართველოსა და იტალიას შორის კავშირს გაამყარებს. განსაკუთრებული გეგმებია – პრემია „ივერიას“ პოპულარიზაცია და ქართული კულტურის ცნობადობის ზრდა, ასევე ჩემი დანიშვნა იტალიაში მხატვრული და ლიტერატურული კულტურის ელჩად საერთაშორისო ასოციაცია „La Via dell’Arte“-ში.
როგორც კულტურის პედაგოგმა რეჯო-კალაბრიის ქალაქში, ხელი შევუწყვე ცოდნის, დიალოგისა და მხატვრული მგრძნობელობის განვითარებას, რასაც საერთაშორისო ასოციაცია აღიარებს. ელჩობის სტატუსით ვმონაწილეობ ასოციაციის საქმიანობაში, მხარს ვუჭერ ხელოვნების ღირებულებების შენარჩუნებას, საზოგადოების დიალოგსა და ინიციატივების განვითარებას, რომლებიც ასახავს საქართველოსა და იტალიას შორის კავშირს.
თამარ შაიშელაშვილი